
WONEN IN ITALIË – Italiaanse gezelligheid
Rosa was geopereerd en weer thuis, dus ging ik even bij haar op bezoek. "Er is nog iemand die je goed kent" zei ze glimlachend toen ik binnen kwam. Het was Ada. De avond ervoor waren Ada's dochter en haar man bij Rosa langs geweest. We hebben het hier over een aardige gewoonte.
Zodra je een ongelukje hebt gehad, je zit met een gebroken been of herstellende van een operatie thuis, komt het halve dorp je een belangstellend bezoekje brengen. Ik zag het vorig jaar toen Grazia met een gebroken enkel thuis zat, iedere middag bezoek.
Lees meer

Jarenlang was het een droom. Een huis in Italië. Op vakantie stond ik steevast lang voor de etalage van de makelaar ter plaatse. Maar het moment was (nog) niet geschikt. Ik werkte nog, mijn geliefde was ziek, m’n ouders hadden steeds meer zorg nodig. Ik bleef dromen en fantaseren, allemaal heel veilig. Jaar na jaar ging voorbij. Er gebeurde veel. Cor ging dood, ik maakte een voettocht naar Rome, werd ontslagen en toen was daar opeens het moment van: nu of nooit.

