
WONEN IN ITALIË – Malheur
Mijn vriendin zou komen logeren. Ik verheugde me er al weken op. Een paar dagen voor haar komst poetste ik het hele huis op. Ook legde ik frisse lakens op het logeerbed en stopte zakjes lavendel onder het hoofdkussen.
Vervolgens ging ik boodschappen inslaan. Het mocht mijn vriendin, die ene keer per jaar dat ze kwam, aan niets ontbreken. Biefstukken, vier soorten kaas, kroppen sla, vleeswaren, fruit, taart, ik perste het allemaal in mijn oude ijskast.
Lees meer

Jarenlang was het een droom. Een huis in Italië. Op vakantie stond ik steevast lang voor de etalage van de makelaar ter plaatse. Maar het moment was (nog) niet geschikt. Ik werkte nog, mijn geliefde was ziek, m’n ouders hadden steeds meer zorg nodig. Ik bleef dromen en fantaseren, allemaal heel veilig. Jaar na jaar ging voorbij. Er gebeurde veel. Cor ging dood, ik maakte een voettocht naar Rome, werd ontslagen en toen was daar opeens het moment van: nu of nooit.

