
WONEN IN ITALIË – Dorpsgekneuter
De rust keert terug in Mombarcaro. Ach, ik zal niet zeggen dat het niet gezellig is al die wandelaars, fietsers en motorrijders die de piazza in de zomer overspoelen, maar ik houd nou eenmaal meer van het kneuterige dorpse.
Regelmatig ga ik 's ochtends om een uur of tien koffie drinken bij de bar. Vaak zit dan hetzelfde groepje mannen bij elkaar aan een tafeltje en aan het tafeltje ernaast een groepje vrouwen. Het heeft iets vertrouwds.
Lees meer

Jarenlang was het een droom. Een huis in Italië. Op vakantie stond ik steevast lang voor de etalage van de makelaar ter plaatse. Maar het moment was (nog) niet geschikt. Ik werkte nog, mijn geliefde was ziek, m’n ouders hadden steeds meer zorg nodig. Ik bleef dromen en fantaseren, allemaal heel veilig. Jaar na jaar ging voorbij. Er gebeurde veel. Cor ging dood, ik maakte een voettocht naar Rome, werd ontslagen en toen was daar opeens het moment van: nu of nooit.

