WONEN IN ITALIË – Hare hoogheid Mafalda
Mombarcaro telt een ontelbare hoeveelheid katten. Met zijn allen vormen ze een mini-maatschappijtje. De invloedrijkste kat is Mafalda, de kat die resideert in de bar.
Het is een driekleurige langharige poes die soms wel een beetje weg heeft van een versleten poetsdoek. De bar is haar thuis. Met grote vanzelfsprekendheid vlijt ze zich neer op tafels en stoelen om een dutje te doen. Klanten gaan omzichtig zitten om Mafalda niet wakker te maken.
Het kan je zelfs gebeuren dat je denkt in alle rust op de wc te zitten en je daar opeens, rechts van je, op de commode waar moeders een baby kunnen verschonen, Mafalda ziet liggen slapen, boven op het verschoningsmatje.
Afgelopen week had ik een minder leuke ervaring met een kat. Het was een gewone avond. Pino was in de keuken en ik had daar ook lekker bij de houtkachel zitten lezen. Om acht uur liep ik naar de zitkamer om naar het Journaal te gaan kijken.
Tussen de trap en de bank leek iets weg te glippen. Ik zag niet wat het was, maar zag wel de bekleding van de bank zachtjes bewegen. Ik wist niet zeker of ik het me nu verbeeld had, of dat er echt een beest in huis was. En wat voor beest, het kon een kat zijn maar ook een vos.
Ik ging naar bed en sloot zoals iedere avond de keukendeur goed, zodat Pino daar rustig kon zitten en naar buiten kon gaan via het kattenluik.
Midden in de nacht werd ik wakker van glasgerinkel en ander gerucht. Ik schrok me rot. Ik sloop m'n slaapkamer uit de gang op. Daar stonk het een uur in de wind naar kattenpis. Toen wist ik zeker dat er een wilde kat in huis was die opgesloten zat in de zitkamer en naar buiten wilde.
De volgende ochtend zette ik de openslaande deuren van de zitkamer wijd open. Zelf ging ik in de keuken ontbijten. Toen ik later terugkwam en onder de bank en stoelen keek, was de kat nergens meer te bekennen. Het beest had twee royale pisvlekken op de bank achtergelaten. Bah!
Pino was behoorlijk opgewonden. Had natuurlijk de hele nacht de herrie gehoord die de wilde kat maakte. Toen hij weer opgerold op z'n stoel lag, stond Olly voor de keukendeur.
Iedere ochtend komt de jonge kater van Grazia hier naartoe. Hij drukt z'n neusje tegen het glas van de keukendeur en kijkt naar binnen, naar Pino, alsof hij zeggen wil: "Kom je buiten spelen?"
Pino reageerde aanvankelijk onverschillig, keek even en snurkte verder maar sinds kort gaat hij, als Olly dan is afgedropen, ook naar buiten en begint een paar meter van Olly vandaan druk zijn vacht te wassen.
Het is grappig om het onderlinge poezencontact gade te slaan. Nu in het voorjaar worden er weer tientallen nestjes geboren. Die arme Jeannot had de vorige zomer drie kattenmoeders met 14 jongen op zijn hooizolder. De gemeente heeft voor hem de sterilisatie van de poezen betaald.
Vorige week belde Sara om acht uur 's morgens:"Cri wil jij nog een jong poesje? Er speelt er hier steeds één voor de winkel." Maar na aan dierenarts Clara advies gevraagd te hebben, heb ik besloten geen tweede katje te nemen.
Het moet gek lopen, wil Pino hier zelf geen speelkameraadje vinden.
- De beslissing
Jarenlang was het een droom. Een huis in Italië. Op vakantie stond ik steevast lang voor de etalage van de makelaar ter plaatse. Maar het moment was (nog) niet geschikt. Ik werkte nog, mijn geliefde was ziek, m’n ouders hadden steeds meer zorg nodig. Ik bleef dromen en fantaseren, allemaal heel veilig. Jaar na jaar ging voorbij. Er gebeurde veel. Cor ging dood, ik maakte een voettocht naar Rome, werd ontslagen en toen was daar opeens het moment van: nu of nooit.
