WONEN IN ITALIË – Thuiskomst
De zon schijnt als ik de Sint Bernardtunnel achter me laat. In Mombarcaro ligt nog sneeuw, maar wel van een week geleden. Ik rem af voor de winkel van Sara om iets te eten te kopen. Tegelijkertijd parkeert naast mij een olijfgroene Panda.
Dat kan er maar één zijn. Grazia stapt uit. We vliegen elkaar in de armen. Even later word ik door Sara bijna gesmoord in haar omhelzing.
Als ik even later de sleutel in de voordeur omdraai en m'n huis binnenstap, hoor ik boven een plof en vervolgens pootjes die naar de trap trippelen.
Pino komt de trap af stormen, rent mij voorbij en als ik achter hem aan naar buiten loop, gaat hij op z'n rug liggen, klaar om door mij geaaid te worden.
Ik sjouw mijn bagage naar binnen en begin alles op z'n plaats te leggen. Om half acht word ik bij Grazia verwacht. Ze heeft me meteen te eten uitgenodigd en heeft, zegt ze, speciaal voor mij minestronesoep gemaakt.
Even later zit ik aan de vertrouwde eettafel samen met Guglio en Grazia. We wisselen cadeautjes uit. Grazia heeft voor mij een kaasplank met mes en een stuk kaas gekocht. Ik voor haar chocolade tulpen.
Een betere thuiskomst kun je je niet wensen.
De eerste dagen in Mombarcaro word ik overal met veel warmte verwelkomd. "Tornata?" "Bon rientro!"
Zondag zing ik weer mee in het kerkkoor. Vanaf vele banken wordt er naar me gezwaaid en krijg ik goeie wensen voor het nieuwe jaar.
Na afloop in het café zitten we weer als vanouds met z'n zessen koffie te drinken. Daniela heeft voor ieder van ons een klein cadeautje.
Twee dagen later zal het Driekoningen zijn en viert men in Italië La Befana. La Befana is een heks op een bezemsteel die de kinderen in de nacht van 5 op 6 januari cadeautjes brengt. Net als Sinterklaas komt ze door de schoorsteen en vult de kindersok die aan de schoorsteenmantel hangt.
La Befana of Driekoningen geldt in Italië als een officiële feestdag en er zal ook weer een (heilige) mis zijn. "Mijn hemel" slaak ik een zucht. "Moet ik nou dinsdag weer naar de kerk? In Nederland ging ik nooit en hier soms wel twee keer per week. Ik word nog een heilige." De dames barsten in lachen uit.
Twee dagen later ontpopt één van hen zich als La Befana. Dat blijkt als er na de mis tumult op de piazza ontstaat en wij naar buiten lopen. Daar staat ze, de heks met haar bezemsteel! De kinderen zijn in alle staten. Uiteindelijk gaan ze met haar op de foto.
Maandag en dinsdag loop ik alweer een uur tussen de heuvels. Het is koud maar de lucht is blauw en de zon schijnt. De besneeuwde Alpen vormen zoals altijd de betoverende horizon. En wat een rust....
Woensdagmorgen ben ik in Dogliani. Als ik daar even koffie drink in de bar hoor ik opeens een stem die enthousiast "Signora!" roept. Even later staat de mevrouw van mijn bank voor m'n neus. Stralend wenst ze me een gelukkig nieuwjaar.
En nu eet ik dus al drie dagen achter elkaar spaghetti met tomatensaus. Op z'n Italiaans, alleen met een vork. Ik kan er geen genoeg van krijgen.
Ja ik ben een echte spaghettivreter geworden.
- De beslissing
Jarenlang was het een droom. Een huis in Italië. Op vakantie stond ik steevast lang voor de etalage van de makelaar ter plaatse. Maar het moment was (nog) niet geschikt. Ik werkte nog, mijn geliefde was ziek, m’n ouders hadden steeds meer zorg nodig. Ik bleef dromen en fantaseren, allemaal heel veilig. Jaar na jaar ging voorbij. Er gebeurde veel. Cor ging dood, ik maakte een voettocht naar Rome, werd ontslagen en toen was daar opeens het moment van: nu of nooit.
