WONEN IN ITALIË – Lentekriebels
Gisteren kwam ik terug van een wandeling en opeens hoorde ik de lokroep van de lente. Een vogel zat verderop in een boomtop uit volle borst te fluiten.
De zon scheen en voelde warm op mijn gezicht. De sneeuw heeft zich voor een groot deel teruggetrokken. Mijn terras is sneeuwvrij, de borders en het grasveld komen voorzichtig te voorschijn. Ik kan niet wachten om in de tuin aan het werk te gaan. Maar het is nog te vroeg.
Wat wel weer kan, is wandelen. Dat was met de sneeuw ondoenlijk. Overal hopen sneeuw langs de weg, gladheid. In het bos liggen nog veel takken en stikt het van de modderplassen. Maar gelukkig loop ik net zo lief over geasfalteerde wegen en paden.
Ik heb wel eens eerder verteld hoeveel bekenden ik altijd tijdens mijn wandelingen tegen kom. Nou het was de afgelopen week ook weer raak.
Zondagmiddag had ik een leuke ontmoeting. Ik zag een hele groep wandelaars aan komen en opeens herkende ik de man die voorop liep: Elio. Hij is de leider van de wandelclub waar ik heel wat zondagen mee op stap ben geweest.
Toen hij me zag, riep hij: "Zie je nou wel dat je net zo goed met ons mee kunt lopen? Nu loop je hier alleen. Ga toch weer mee!"
Ze bleven staan en een paar wandelaars kwamen me een hand geven. Ik bekende dat ik de tochten soms wel op het randje vind van wat ik aan kan. Vooral met de stijgingen heb ik grote moeite. En...ik vind het ook lekker om op z'n tijd een terrasje te pakken...
Met de soberheid viel het overigens wel mee. We hebben na afloop van zo'n tocht vaak in een leuk restaurantje gegeten. Elio stuurt iedere vrijdag een email met de tocht van die zondag. Misschien toch maar weer eens meegaan.
Even later stopte Eusebio in zijn auto. Die legde mij haarfijn uit hoe je een houtkachel goed aansteekt. Zo komt mijn sociale leven ook tijdens m'n wandelingen nog aan bod. Zaterdagmiddag stond Grazia opeens bovenaan de weg naar het dorp.
Ze kwam geheimzinnig lachend naar me toe en liet me een foto zien. David en zijn Peruaanse vriendin Ysabel in het gemeentehuis van Mombarcaro tijdens de huwelijksvoltrekking.
Dus weer zijn twee buitenlanders hier met elkaar getrouwd. Een paar maanden geleden de Roemeense Mariacica met haar Italiaan. David en Ysabel hebben de afgelopen tijd nogal wat huizen verkocht en gekocht. Ik kan me voorstellen dat ze dat allemaal goed geregeld willen hebben.
En zo kabbelt het leven in ons dorp voort. Mensen trouwen, er worden zelfs baby's geboren en we vieren feest. Zaterdagavond is het jaarlijkse carnaval. Dat betekent eten, dansen en jezelf enigszins toetakelen.
Na het eten gaan de tafels aan de kant en kun je je uitleven op de muziek van een hoempa-bandje. Het is ontzettend kneuterig allemaal, maar daarom ook leuk. Ik ga er dit jaar met een Duitse vriend heen, het zal mij benieuwen wat hij aantrekt.
- De beslissing
Jarenlang was het een droom. Een huis in Italië. Op vakantie stond ik steevast lang voor de etalage van de makelaar ter plaatse. Maar het moment was (nog) niet geschikt. Ik werkte nog, mijn geliefde was ziek, m’n ouders hadden steeds meer zorg nodig. Ik bleef dromen en fantaseren, allemaal heel veilig. Jaar na jaar ging voorbij. Er gebeurde veel. Cor ging dood, ik maakte een voettocht naar Rome, werd ontslagen en toen was daar opeens het moment van: nu of nooit.
