WONEN IN ITALIË – Rust
Vorige week meldde ik dat ik na een 'golfje' logé's ook weer blij was de tijd aan mezelf te hebben. Na zo'n intensieve periode van veel op stap, veel uit eten, veel drank, veel praten, kan ik er intens van genieten me in mijn tuin terug te trekken.
Even geen bar, geen restaurants, maar keutelen in huis en in de tuin. Een beetje onkruid wieden tijdens de minder hete uren en 's avonds met mijn gieter de bloemen water geven, al mag dat eigenlijk niet meer. (In verband met de droogte mag water alleen nog gebruikt worden voor het eten en om je te wassen.)
Jam maken van de frambozen, mijn zelf verbouwde groenten oogsten en in een smakelijk hapje verwerken. Op de plek van de tuinbonen en de erwtjes heb ik nu venkel en prei geplant. "Veel te vroeg" jammerde buurman Guglio. "Voor venkel is het nog veel te vroeg". We zullen zien.
Ik geniet ieder jaar van deze zonnige warme maanden. Maak nog steeds wandelingen om zes uur. Afgelopen week lag er op een ochtend een wit wolkendek onder Mombarcaro. Heel mooi, alsof ons dorp boven een zee van witte watten uitstak.
Veel medebewoners, zowel Nederlanders als Italianen, bezoeken de evenementen die hier in de zomer overal gehouden worden. Jazz in Alba, eet-partijen met muziek in Niella, open lucht film in Bossolasco. Ik ga even nergens naartoe.
Om al die verleidingen te weerstaan, daar moet je echt wat ouder voor zijn. Vroeger was ik altijd bang iets te missen en rende ik overal achteraan. Ik ben nu veel kritischer. Kijk hoe ik me voel. Heb ik zin om tussen een publiek van honderden mensen te gaan zitten? Nee?
Dan installeer ik me heerlijk met een boek, of met wat tekenspullen aan de tuintafel en klieder wat neer. Af en toe kijk ik op om te genieten van de lucht die rood kleurt en mijn toch al sfeervolle tuin in een mooi avondlicht zet.
Het is natuurlijk niet zo dat ik kluizenaar ben geworden. Maar ik ben kritischer op de evenementen waar ik heen ga. In het begin ging ik overal naartoe. Vond ik alles prachtig. Ik stond uren in de rij in een dorp ver weg voor een bakje gepofte kastanjes, of reisde naar een ander dorp waar de kikkererwt centraal stond.
Nu ga ik zaterdag naar het feest in Prunetto. A. omdat dat ruim is opgezet in een prachtige omgeving en B. het dichtbij is. En C. om samen iets te doen met Grazia, haar zuster en haar zwager, en D. omdat het eten er altijd lekker is en E. er ook altijd een steengoeie band los gaat.
Terwijl ik hier zo heerlijk lag te sudderen, het afgelopen weekend, braken ze bij mijn buren zowat de tent af. Nu ze een zwembad in de tuin hebben, weten familie en vrienden hen wel te vinden. Ik luisterde met veel plezier naar het gespetter en gegil, ook in de wetenschap dat ik er zelf niets mee hoefde.
Soms kwam er een bal in m'n tuin terecht van de jongens die op straat aan het spelen waren. Schatjes van een jaar of vijftien. Op zeker moment kwamen ze met z'n drieën de tuin binnenstormen op zoek naar een losgebroken pauw die van tuin naar tuin zwierf.
Hij zat op het dak van de buren. Spannender dingen gebeuren hier niet. Voor mij hoeft dat ook niet. Niets is mooier dan op zulke avonden te luisteren naar spelende kinderen, het geluid van krekels en onderwijl de geur van jasmijn op te snuiven.
Het is zelfs al een beetje een gebeurtenis als ik tijdens mijn ochtendwandeling een hertje langs de weg zie staan grazen. Als ik er een foto van wil maken, krijgt het mij in de gaten en zet het jonge beestje het op een lopen. Stress...
- De beslissing
Jarenlang was het een droom. Een huis in Italië. Op vakantie stond ik steevast lang voor de etalage van de makelaar ter plaatse. Maar het moment was (nog) niet geschikt. Ik werkte nog, mijn geliefde was ziek, m’n ouders hadden steeds meer zorg nodig. Ik bleef dromen en fantaseren, allemaal heel veilig. Jaar na jaar ging voorbij. Er gebeurde veel. Cor ging dood, ik maakte een voettocht naar Rome, werd ontslagen en toen was daar opeens het moment van: nu of nooit.
