WONEN IN ITALIË – Malheur
Mijn vriendin zou komen logeren. Ik verheugde me er al weken op. Een paar dagen voor haar komst poetste ik het hele huis op. Ook legde ik frisse lakens op het logeerbed en stopte zakjes lavendel onder het hoofdkussen.
Vervolgens ging ik boodschappen inslaan. Het mocht mijn vriendin, die ene keer per jaar dat ze kwam, aan niets ontbreken. Biefstukken, vier soorten kaas, kroppen sla, vleeswaren, fruit, taart, ik perste het allemaal in mijn oude ijskast.
En wijn natuurlijk. Mijn vriendin houdt wel van een glaasje dus een heel regiment wijnflessen stond in slagorde op het aanrecht opgesteld. En toen ging de telefoon. Mijn vriendin, van de kaart. Ze had net een bericht van de KLM ontvangen, dat haar vlucht naar Genua de volgende dag niet doorging.
"En ik kan niemand aan de telefoon krijgen, alles loopt via sites, ik word er helemaal gek van" jammerde ze. Ik belde een vriend in Amsterdam die goed de weg weet in de vliegwereld, hij belde even later een telefoonnummer door.
's Avonds was alles geregeld. Wil was overgeboekt naar dezelfde vlucht een dag later en zou terugvliegen via Turijn. Ik belde wat restaurants die ik had besproken om de tafel een dag later te reserveren en zo leek alles toch nog geregeld.
Zaterdag was het ook weer prachtig herfstweer. Ik ging een stuk lopen en wipte op de terugweg bij Daniela aan die in een korte broek op haar terras lag. "Kom zitten" zei ze terwijl ze naar een tuinstoel wees.
"Ik ga koffie voor je zetten."
Net op het moment dat ze terug kwam met een espresso-kopje in haar hand ging mijn telefoon weer. "Wil" zag ik al op de display. Ik nam op met een grapje "je gaat toch niet weer afzeggen hè?" en ja dat was nu precies wat ze ging doen.
De vlucht was weer geannuleerd, nog steeds door een storm boven de Noordzee. Korte tijd later werd ze omgeboekt naar Rome. Alsof ik haar daar even zou kunnen ophalen. We besloten teleurgesteld dan maar van het weekend af te zien.
Over vijf weken ben ik in Nederland en we hebben meteen twee afspraken gemaakt. Een avondje pimpelen en eindeloos ouwehoeren en Sinterklaas natuurlijk op
5 december. Nou verheug ik me opnieuw en gelukkig is mijn Panda een heel wat betrouwbaarder vervoermiddel.
De nacht van zaterdag op zondag werd ik midden in de nacht wakker. Koortsig, keelpijn en een hoofd vol opgezwollen slijmvliezen, het kenmerk van een flinke verkoudheid.
Drie dagen zat ik hoestend en proestend thuis. Drie rollen wc-papier heb ik opgesnoten, nadat een pak zakdoekjes in een mum in de pedaalemmer was verdwenen.
Terwijl ik ziekjes onder een plaid op de bank lag, werd er goed voor mij gezorgd. Grazia kwam iedere dag even polshoogte nemen. Ook een andere vriendin uit het dorp kwam vragen of ze nog boodschappen voor me moest halen.
Ik heb niks nodig want ik eet me langzaam door de voorraad in de ijskast heen. Wat ik me nu wel afvraag, is of ik ook ziek geworden zou zijn als Wil wèl gekomen was? We zullen het nooit weten.
De flessen wijn, die blijven wel goed. Over een week of vier gaan in ieder geval de flessen Roero Arneis mee naar Hilversum.
- De beslissing
Jarenlang was het een droom. Een huis in Italië. Op vakantie stond ik steevast lang voor de etalage van de makelaar ter plaatse. Maar het moment was (nog) niet geschikt. Ik werkte nog, mijn geliefde was ziek, m’n ouders hadden steeds meer zorg nodig. Ik bleef dromen en fantaseren, allemaal heel veilig. Jaar na jaar ging voorbij. Er gebeurde veel. Cor ging dood, ik maakte een voettocht naar Rome, werd ontslagen en toen was daar opeens het moment van: nu of nooit.
