WONEN IN ITALIË – Logé's
Gisteravond lag ik al om negen uur in bed. Gesloopt. Overdag mijn laatste logé van een reeks van vijf naar het vliegveld van Genua gebracht. Wilde snel naar huis en koos daarom voor een keertje de autostrada.
Dom, dom, dom. Vanaf Varazze in de file. Temperatuur 34 graden. Ik, die bang voor tunnels ben, was blij als ik een tunnel in reed, want daar was het een stuk koeler.
Eenmaal thuis begon het te onweren en verschrikkelijk te stormen. Mijn parasol vloog door de tuin en mijn droogrek zwierf in stukken over het terras. Om een uur of zeven was het weer rustig, alleen lag bij buren wat verderop het halve dak in de tuin.
Vanmorgen was het gelukkig weer stralend weer. Het dorp ietsje opgefrist maar later op de dag toch nog 29 graden. Ik ging snel aan de slag om m'n huis weer op orde te krijgen. Bed verschonen, de was, badkamer doen.
Het is heerlijk logé's te krijgen, ik verheug me er altijd op. Maar als ze kort achter elkaar komen en sommigen een hele week blijven, wordt het ook een pittig karwei.
Mijn eerste logé was mijn zusje. Die is overal enthousiast over en sluit zich ook gemakkelijk aan. Mijn verjaardag met haar, en 's avonds met de dorpelingen, was echt een feest.
Daarna kwamen Ben en Jan. Die brengen weer een heel andere sfeer mee. Overdag willen ze graag iets bekijken en 's avonds hebben we hier heerlijk doorgezakt op het terras. Bij wijn en grappa herinneringen opgehaald en zitten bomen totdat het donker was.
Vierde logé Karin. Karin is een oud-collega van het Journaal. Ze heeft twee jaar les gegeven op de Hollandse school in Rome. Ook begeleidde ze groepen Nederlanders op de fiets door Rome. Leuk om haar verhalen te horen.
En de laatste was Marianne, vriendin sinds tientallen jaren. In de week van Marianne, was er hier en daar een feestje, dus dat was lekker, ik hoefde me niet het hoofd te breken over wat ik dit jaar nou eens met haar zou gaan doen.
Vrijdagavond gingen we met bevriende Nederlanders naar het wijnbedrijf van Anna Maria Abbona in Farigliano. Er was een avond georganiseerd met wijn en hapjes plus een goeie band in een betoverende omgeving.
We zaten aan een tafel met uitzicht op de wijnterrassen en een kerkje terwijl de zon onderging en even later de maan stralend aan de hemel stond. Toen de muziek begon te spelen konden Linda en ik niet stil blijven zitten.
We gingen naar de band en begonnen midden op straat te dansen. Marianne volgde ook al snel en even later stond de hele weg vol dansende mensen. Een heerlijke avond!
De volgende middag een vernissage bij Eva Menzio. De meesten genodigden kwamen uit de steden Milaan en Turijn. Velen gekleed in geraffineerde creaties. Ik voelde me maar een boerinnetje in m'n lange flodderrok van de markt.
Wel leuk om naar die mensen te kijken natuurlijk. Ook Eva zag er prachtig uit, helemaal in het wit, na haar auto-ongeluk helemaal uit de as van haar Morris herrezen.
Nu dus even rust en dan zal er ongetwijfeld wel weer iets gebeuren. In ieder geval het feest in Prunetto volgende week, of.....er kondigt zich misschien wel een nieuwe logé aan...
- De beslissing
Jarenlang was het een droom. Een huis in Italië. Op vakantie stond ik steevast lang voor de etalage van de makelaar ter plaatse. Maar het moment was (nog) niet geschikt. Ik werkte nog, mijn geliefde was ziek, m’n ouders hadden steeds meer zorg nodig. Ik bleef dromen en fantaseren, allemaal heel veilig. Jaar na jaar ging voorbij. Er gebeurde veel. Cor ging dood, ik maakte een voettocht naar Rome, werd ontslagen en toen was daar opeens het moment van: nu of nooit.
