WONEN IN ITALIË – Dorpsgekneuter
De rust keert terug in Mombarcaro. Ach, ik zal niet zeggen dat het niet gezellig is al die wandelaars, fietsers en motorrijders die de piazza in de zomer overspoelen, maar ik houd nou eenmaal meer van het kneuterige dorpse.
Regelmatig ga ik 's ochtends om een uur of tien koffie drinken bij de bar. Vaak zit dan hetzelfde groepje mannen bij elkaar aan een tafeltje en aan het tafeltje ernaast een groepje vrouwen. Het heeft iets vertrouwds.
Je weet ook niets als je niet regelmatig in de bar komt. Wie er ziek is, wie een ongeluk heeft gehad, wie er dood is. En in zo'n dorp is dat belangrijk om te weten want hier zorg je voor elkaar. Zodra je hoort dat iemand bv. gevallen is en iets gebroken heeft, dan ga je daar naartoe.
Vorige week op een ochtend liep ik van de bar naar huis toen ik mijn naam hoorde roepen. Het was Silvia die uit een raam van haar huis hing. Toen ik vroeg hoe het met haar ging, gaf ze aan "zo,zo".
Wat bleek, ze had een grote pan spaghetti gevuld met kokend water uit haar handen laten vallen. Ze was uitgegleden en had het kokend hete water over haar buik en benen gekregen. Ze zat tot aan haar middel in het verband.
Ik schrok me rot. Nog diezelfde middag ging ik naar haar toe. Gelukkig was de pijn al een stuk minder. Alle dagen kwam er een wijkverpleegster het verband verversen.
Terwijl we daar gezellig zaten te kletsen, ging de bel. De voordeur stond open en daar kwamen Don Aldo en koster Carla binnen stiefelen. Ze kwamen Silvia's huis zegenen.
Als je dat wilt, kun je dat ieder jaar laten doen. Blijkbaar heeft Silvia zo'n jaarlijkse afspraak met de kerk. Don Aldo gaf mij een kruisje met een gedicht van Sint Franciscus en hief een gebed aan. Het duurde kort. Daarna ging Silvia een fles Spumante open trekken.
We toastten en even later ging Don Aldo weer naar zijn volgende adres. Het is maar goed dat koster Carla auto rijdt en niet drinkt. Later, op weg naar huis, zag ik dat het tweetal inmiddels bij mijn Genovese buren was aangeland.
In deze tijd van het jaar is iedereen ook druk bezig de opbrengst van zijn moestuin te verwerken. Potten vol jam, tomatenpuree, de meeste vrouwen draaien hun hand er niet voor om.
En natuurlijk wilde ik weer niet achterblijven. Daarbij heeft de moestuin, dit jaar op een nieuwe plek, mij een enorme opbrengst aan tomaten gegeven. Tomatenpuree maken, dat kon toch niet zo moeilijk zijn?
Ik schreef het procedé eerst op volgens de methode Grazia en vervolgens hoe de andere buurvrouw Silvana het aanpakte. Ik begon de tomaten te wassen en in kleine stukken te snijden. Daar was ik zeker drie uur mee bezig. Ondertussen kookte ik glazen potten uit.
Volgens Grazia moest ik na het koken van de tomaten de pulp door een ouderwetse groentezeef drukken. Ik vreesde het ergste: het was puur tomatensap. Van de pulp bleef niks over.
Ik vulde de potten, pakte ze in theedoeken, propte alles in een grote pan vol water en koken maar. Als laatste moest ik de potten uit de pan halen en ondersteboven laten afkoelen.
Ik heb nu geen tomatenpuree maar heerlijke tomatensoep. Volgens Grazia had ik de verkeerde tomaten. Volgend jaar marzano-tomaten planten! Of gewoon een pot tomatenpuree kopen, want het is wel erg veel werk.
- De beslissing
Jarenlang was het een droom. Een huis in Italië. Op vakantie stond ik steevast lang voor de etalage van de makelaar ter plaatse. Maar het moment was (nog) niet geschikt. Ik werkte nog, mijn geliefde was ziek, m’n ouders hadden steeds meer zorg nodig. Ik bleef dromen en fantaseren, allemaal heel veilig. Jaar na jaar ging voorbij. Er gebeurde veel. Cor ging dood, ik maakte een voettocht naar Rome, werd ontslagen en toen was daar opeens het moment van: nu of nooit.
