WONEN IN ITALIË – Een paar apart
Weer Nederlanders leren kennen die zich hier net hebben gevestigd. Ondernemende mensen vol plannen. Kinderen volwassen, tijd voor een nieuw leven.
Maar niet alleen Nederlanders zijn avontuurlijk. Afgelopen week dronk ik koffie met mijn Peruaanse vriendin Ysabel. Wat zag ze er weer prachtig uit met haar kleurrijke oorbellen en kettingen.
Tot vorig jaar woonde ze in Mombarcaro met voormalig cameraman de Brit David Odd. Ze is destijds vanuit Lima haar dochter achterna gereisd die met een Italiaanse man is getrouwd.
David en Ysabel leerden elkaar een jaar of zes geleden kennen via een dating app. Het was meteen raak. Dit jaar zijn ze zelfs getrouwd in het gemeentehuis van Mombarcaro.
Maar Mombarcaro was David te klein, hij wilde naar de stad. David heeft zichzelf namelijk opnieuw uitgevonden en hij is nu kunstschilder.
Hij verkocht zijn huis in Mombarcaro en kocht een ruimte in Ceva waarin hij een galerie liet inrichten. En in november kocht hij nòg een huis in Ceva. Na de koffie in de bar troont Ysabel me mee naar deze nieuwe woning.
Het blijkt een kast van een huis met tientallen kamers en trappen. Ze zitten nog midden in de verbouwing. Toch is een deel van het huis al aardig bewoonbaar.
Ik klauter naar boven, van verdieping naar verdieping. Weer een slaapkamer met zitkamer en een badkamer. Ik tel wel vijf badkamers. Midden in het huis in een immense moderne keuken zit David.
Opgewekt kijkt hij op als ik binnenkom. Hij zit aan een tafel in een blocnote te schrijven. 77 is hij nu. Een aantal jaren geleden moest hij nog per helicopter naar het ziekenhuis worden gebracht wegens een hartaanval.
Maar onverstoorbaar heeft ie z'n leven weer opgepakt. Tijdens de verbouwing kreeg hij ook nog een inval van de 'Guardia di Finanza' te verduren die kwamen kijken of zijn arbeiders niet zwart aan het werk waren. Maar alles was in orde.
Hij is nu dus kunstschilder. Overal in het huis hangen zijn kleurrijke werken. Hij schildert veel bomen. Hij vertelt dat hij het erg naar z'n zin heeft in Ceva.
Hij is bovendien bevriend geraakt met de markiezin van Pallavicino die eigenaresse is van het kasteel van Ceva. Het ligt een paar honderd meter van hun woning. Ze is hier altijd in de zomer. Vier keer per dag wandelt David naar het 'castello', vertelt Ysabel.
Tot Davids grote geluk spreekt de adellijke dame Engels want David, ondanks zijn jarenlange verblijf in Italië, spreekt nauwelijks Italiaans.
Als ik er ben, hebben ze ook weer een afspraak met de markiezin. Dus na de rondleiding en na even met David gepraat te hebben, moeten ze zich opeens haasten want de markiezin wacht!
In Mombarcaro maakte Ysabel destijds een verpletterende indruk in de kerk. Ze is heel religieus en verscheen op een zondag in één van haar kleurrijke uitdossingen in de mis.
Al gauw kwam David met haar mee naar de kerk. Hij begreep niks van de rituelen maar vond het prachtig. Die priester in zijn lange gewaad, het kleurige decor met het altaar, de fresco's, het gezang "wonderfull".
Ook in Ceva hebben ze inmiddels contact gemaakt met de plaatselijke parochie. "David wil katholiek worden" vertelt Ysabel me in alle ernst.
Ach ja waarom ook niet. Sommige mensen beginnen hier werkelijk in alle opzichten een nieuw leven.
- De beslissing
Jarenlang was het een droom. Een huis in Italië. Op vakantie stond ik steevast lang voor de etalage van de makelaar ter plaatse. Maar het moment was (nog) niet geschikt. Ik werkte nog, mijn geliefde was ziek, m’n ouders hadden steeds meer zorg nodig. Ik bleef dromen en fantaseren, allemaal heel veilig. Jaar na jaar ging voorbij. Er gebeurde veel. Cor ging dood, ik maakte een voettocht naar Rome, werd ontslagen en toen was daar opeens het moment van: nu of nooit.
